Zamek Ardvreck

Rezydencja była niewielka, ale bardziej złożona, niż sugerują zachowane ściany. Prostokątna wieża miała okrągłą klatkę schodową w południowo-wschodnim narożniku, trzy sklepione pomieszczenia na najniższym poziomie i prawdopodobnie cztery kondygnacje. Wielka sala na pierwszym piętrze również była sklepiona, a prywatne pokoje powyżej rozdzielały drewniane stropy. Ślady dziedzińca, wału i możliwej fosy, ogrodu oraz stodoły lub suszarni pokazują, że zabudowania zajmowały znacznie większą część cypla.

Podczas XX-wiecznych badań w jednym z dolnych pomieszczeń odnotowano dwie żelazne lufy armatnie. Później zabezpieczono je w Lochinver. To niewielkie znalezisko, ale działa na wyobraźnię: dzisiejsza ruina wygląda delikatnie, a jednak broń palna była niegdyś częścią wyposażenia tej odległej siedziby klanowej.

W 1650 roku James Graham, markiz Montrose, poniósł klęskę pod Carbisdale, został pojmany w Assynt i przetrzymywany w Ardvreck przed przekazaniem siłom rządowym. Następnie zabrano go do Edynburga i stracono. Samo uwięzienie jest udokumentowane; popularna historia o żonie Neila MacLeoda, która miała podstępem zwabić Montrose do piwnicy, należy do późniejszej tradycji.

Ardvreck ma również dwie trwałe opowieści o duchach. Pierwsza mówi o płaczącej córce MacLeoda, która obiecała się diabłu, aby uratować zamek ojca, a później zginęła w Loch Assynt—lub, w innej wersji, wyskoczyła z okna. Druga zjawa to wysoki mężczyzna w szarym płaszczu, często utożsamiany z Montrose. Żadna z tych historii nie jest dowodem wydarzenia, ale obie pokazują, jak zdrada, śmierć i jezioro połączyły się w pamięci o tym miejscu.

Pobliskie Calda House powstało około 1725 roku jako wygodniejsza rezydencja związana z Kennethem Mackenziem. Obie ruiny wyraźnie pokazują zmianę charakteru siedziby: Ardvreck jest zwartą wieżą klanową, a Calda House zachowało się jako pozbawione dachu mury XVIII-wiecznej rezydencji. Historic Assynt pomogło później zabezpieczyć oba obiekty, a Ardvreck pozostaje chronionym zabytkiem SM1895.