Stary Zamek Inverlochy

Pokonanie potęgi Comynów przez Roberta Bruce’a przyniosło przejęcie Inverlochy przez Koronę na początku XIV wieku. Później zamek prawdopodobnie przez dłuższy czas wykorzystywano w niewielkim stopniu. Dzisiejszych ruin nie należy automatycznie wyjaśniać jednym rozpoznanym oblężeniem lub pożarem. Archeologia i zachowana substancja wskazują na dłuższy ciąg użytkowania, przeróbek oraz zaniedbania. Historia politycznej kontroli i historia konkretnych ścian nie zawsze przebiegają dokładnie równolegle.

Plan obronny zasługuje na uważne obejrzenie. Największa wieża narożna, zwykle nazywana Wieżą Comynów, pełniła rolę głównej wieży założenia. Wejście od strony lądu znajdowało się na południu, a drugi otwór łączył zamek z rzeką od północy. Pozostałe boki chronił rów. Kraty opuszczane w przejazdach i ciężkie drzwi kontrolowały dostęp. Przy dziedzińcu znajdowały się budynki mieszkalne oraz gospodarcze, potrzebne do utrzymania mieszkańców.

Z Inverlochy wiążą się dwie odrębne bitwy. W 1431 roku siły wspierające lorda Wysp pokonały w pobliżu zamku armię królewską dowodzoną przez hrabiego Mar. W 1645 rojaliści markiza Montrose’a i Alasdaira MacColli zwyciężyli nad wojskami kowenanterów. Nie były to kolejne etapy jednego oblężenia. Otaczający teren stawał się polem walki, ponieważ jego położenie zachowywało znaczenie strategiczne, nawet gdy funkcja samego zamku ulegała zmianie.

Między tymi bitwami budynek służył również mniej widowiskowym celom. Od początku XVI wieku hrabia Huntly z rodu Gordonów wykorzystywał Inverlochy w ramach urzędu szeryfa, a zamek funkcjonował jako sąd. Ten administracyjny rozdział ma znaczenie: zamek mógł służyć sprawowaniu władzy poprzez rozprawy i decyzje, a także zbrojną obronę. Warownia była miejscem wykonywania władzy, nie tylko obronną skorupą czekającą na następny atak.

Budowa fortu Cromwella w 1654 roku przyczyniła się do opuszczenia starszego zamku. Nowszy obiekt wojskowy należał do rozwoju Fort William, nie był przebudową średniowiecznej warowni z czterema wieżami. Później w starym zamku składowano surówkę żelaza, a dziewiętnastowieczne prace konserwatorskie zmieniły część jego otoczenia i sposobu prezentacji. Pobliska wiktoriańska rezydencja Inverlochy Castle, dziś hotel, jest również osobnym budynkiem; wspólna nazwa może zacierać różnicę między nimi.

Wykopaliska prowadzone w latach 1983–1995, których wyniki opublikowali John Lewis i Helen Smith, dostarczają archeologicznej podstawy do rozumienia miejsca obok starszych opisów architektury. Dziś zamek jest zabytkiem typu scheduled monument pod opieką Historic Environment Scotland. Przed podróżą sprawdź aktualny komunikat o dostępie i respektuj ogrodzenia konserwatorskie oraz ograniczenia na trasach. Z dozwolonych punktów porównaj wieże, wejście od rzeki i otwarty dziedziniec. Najsilniejsze wrażenie pozostawia zwarta średniowieczna siedziba, której znaczenie geograficzne przetrwało pierwotnych właścicieli, a historia obejmuje prawo, magazynowanie i konserwację, a także działania wojenne.