Zamek Kilchurn

Potomkowie Sir Colina Campbella rozbudowywali rezydencję przez kilka pokoleń. Sir Duncan Campbell dobudował niski budynek z salą przed śmiercią w 1513 roku. Później inny Colin, szósty laird, przekształcił górne partie wieży i dodał wysunięte narożne wieżyczki. Rozbudowa podkreślała pozycję gospodarzy, a zarazem służyła bezpieczeństwu. Przy dziedzińcu potrzebne były również kuchnie, magazyny i przejścia; wysoka wieża stanowiła tylko część funkcjonującej posiadłości.

W drugiej połowie XVI wieku rodzina coraz mocniej koncentrowała się na posiadłościach w Perthshire wokół Loch Tay, w tym Balloch, poprzedniku zamku Taymouth. Zmiana nastąpiła przed śmiercią szóstego lairda w 1583 roku. Tej daty nie należy przedstawiać jako udokumentowanego dnia ani roku przeprowadzki. Przeniesienie głównej siedziby nie zakończyło też natychmiast użytkowania Kilchurn. Naprawy i przebudowy trwały nadal, a prace przy skrzydłach mieszkalnych odnotowano między innymi w 1614 roku.

Historia wojskowa zamku nie sprowadza się do nieprzerwanej walki z jakobitami. Podczas konfliktów domowych XVII wieku służył on zmiennym interesom politycznym. HES opisuje krótkie, nieudane oblężenie przez rojalistycznego dowódcę Middletona w 1654 roku, przerwane wobec zbliżania się oddziałów Moncka. Epizod należy do okresu Cromwella, na długo przed powstaniami jakobickimi. Rozdzielenie tych kontekstów chroni historię miejsca przed zamianą w ogólną opowieść o nieustannej wojnie klanowej.

Największa zmiana czytelna dzisiaj nastąpiła w latach dziewięćdziesiątych XVII wieku za Johna Campbella, pierwszego hrabiego Breadalbane. Wzdłuż północnej strony powstał znaczny kompleks koszarowy podczas przebudowy datowanej przez HES szeroko na lata 1690–1698. Do tej fazy należy kamienna dekoracja herbowa z datą 1693. Powstanie z 1689 roku stanowiło tło polityczne, lecz nie jest pewną datą ukończenia całego zachowanego zespołu koszar.

Celowo zaplanowane pokoje, korytarze, kominki i latryny odróżniały nowe kwatery od wcześniejszego domu możnowładcy. Koszary uznaje się za wyjątkowo wczesny zachowany przykład na terenie Brytanii. Ich pojemność często określa się na około 200 żołnierzy; HES odnotowuje również zajęcie zamku przez siły rządowe w 1715 roku oraz garnizon 200 żołnierzy milicji z towarzyszącymi im oficerami podczas powstania z 1745 roku. Liczby te opisują konkretne użytkowanie wojskowe, nie stałą liczbę mieszkańców przez całe dzieje budowli.

Około 1770 roku zamek był już pozbawiony dachów. Opracowania łączą jego upadek z wcześniejszym uderzeniem pioruna, lecz nie pozwalają przypisać każdego zniszczenia jednej dokładnie datowanej burzy. Opieka państwowa rozpoczęła się w 1953 roku; obiekt chroni wpis scheduled monument SM90179. Badania pod koszarami pomogły określić wcześniejszy obwód obronny i wykazały, że późniejsza zabudowa wyszła poza jego granice.

Z dozwolonych punktów widokowych porównaj wieżę z długimi skrzydłami koszar i wyobraź sobie brakujące kondygnacje między rzędami otworów. Loch Awe ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia położenia zamku, ale warto przyjrzeć się architekturze poza dobrze znanym kadrem. Przed podróżą sprawdź oficjalne informacje dla zwiedzających, zwłaszcza o ograniczeniach konserwatorskich i warunkach dojścia.