Zamek powstał dla Williama Douglasa, późniejszego pierwszego hrabiego Douglas, w środkowych dekadach XIV wieku. Daty około 1350 lub 1360 roku są przybliżeniami, nie ustalonym rokiem fundacji. Wzmianka z 1374 roku potwierdza istnienie zamku. Późniejszy związek z Czerwonymi Douglasami wynikał z podziału rodziny i dziejów hrabiów Angus. Nie należy przedstawiać tej gałęzi jako osobnej, w pełni ukształtowanej dynastii już w chwili rozpoczęcia budowy.
Historię twierdzy wyznaczają trzy główne oblężenia: Jakub IV zaatakował w 1491 roku, Jakub V w 1528, a wojska angielskie w 1651. Ograniczenie opowieści do dwóch pomija wcześniejszą konfrontację z Koroną. Te wydarzenia nie oznaczają przy tym, że ród zawsze pozostawał przeciwnikiem monarchy. Relacje zmieniały się wraz z pokoleniami i sytuacją polityczną. Właśnie ta zmienność nadaje historii zamku znaczenie.
Bombardowanie prowadzone przez Jakuba V w 1528 roku nie wymusiło natychmiastowej kapitulacji. Zamek przeszedł później w ręce królewskie, a kolejne prace wzmocniły jego obronę. Różnice kolorystyczne murów pomagają dostrzec ten etap: zielonkawy kamień napraw kontrastuje z czerwonym piaskowcem. To dobry punkt wyjścia do obserwowania adaptacji budowli, zamiast zakładania, że średniowieczni budowniczowie przewidzieli każdy późniejszy rodzaj broni i zagrożenia.
Środkowa wieża osłaniała wejście; pozostałe wieże oraz skrzydło z salą mieściły pomieszczenia mieszkalne. Przed głównym murem znajdował się zewnętrzny obwód z dodatkowymi umocnieniami. Klify wykonywały znaczną część pracy obronnej, ale sprowadzenie całego zamku do jednego muru byłoby mylące. Obrona, zaplecze i życie domowe tworzyły większy układ. Warto patrzeć również na przestrzenie pomiędzy budynkami, nie tylko na najwyżej zachowane fragmenty.
Ostatnie oblężenie zakończyło się inaczej. W 1651 roku wojska dowodzone przez generała George’a Moncka, działającego w armii Cromwella, ostrzelały twierdzę i zmusiły załogę do poddania się. Wskazanie Moncka zapobiega sugestii, że Cromwell osobiście kierował atakiem. Zniszczenia zakończyły funkcjonowanie Tantallon jako wielkiej ufortyfikowanej rezydencji. Nie oznaczały jednak końca wszystkich dziejów miejsca ani zniknięcia jego znaczenia dla późniejszych pokoleń.
Późniejsze naprawy i konserwacja pomogły zachować zniszczoną twierdzę. W 1924 roku trafiła pod opiekę państwa; dziś jest zabytkiem typu scheduled monument, którym opiekuje się Historic Environment Scotland. Badania archeologiczne objęły również mniej widowiskowe przestrzenie wokół głównego frontu. Stojące mury są tylko częścią świadectw. Dawne poziomy terenu i pogrzebane konstrukcje mogą ujawniać czynności, których nie pokazuje sama dramatyczna sylwetka ruin.
Warto także rozróżniać ostrzał, kapitulację i późniejsze przejęcie własności. Nie są to zawsze równoczesne zdarzenia, co szczególnie dobrze pokazuje epizod z 1528 roku. Zachowanie tej kolejności pozwala opowiedzieć historię obrony bez sprowadzania jej do prostego obrazu armat natychmiast burzących każdy średniowieczny mur.
Podczas pierwszej wizyty zatrzymaj się przed murem i zobacz, jak podejście kształtuje widok. Następnie spójrz na tę samą barierę od środka, jako na granicę dawnego domu. Bass Rock pozostaje niezapomnianym tłem, lecz zmiany w murach zasługują na podobną uwagę. Aktualne zasady dostępu, zwłaszcza do górnych poziomów, sprawdź u zarządcy. Wiatr i światło wystarczą, by nadać ruinom nastrój. Udokumentowana historia ambicji rodu, oblężeń i przebudów nie potrzebuje wymyślonych anegdot.