Zamek Drum

Średniowieczna budowla łączyła życie domowe z bezpieczeństwem i widocznym znakiem władzy. Mury mają zaokrąglone narożniki, a główne wejście znajdowało się pierwotnie ponad poziomem gruntu. Sklepione przestrzenie dzielono drewnianymi stropami, dzięki czemu układ wnętrza był bardziej złożony, niż sugerowałaby pusta kamienna bryła. Opracowanie architektoniczne National Trust przestrzega przed uznawaniem każdego małego otworu za stanowisko strzeleckie. Znaczenie miały również światło, wentylacja i ochrona przed pogodą.

Królewskie nadanie obejmowało ziemię i las, wiążąc pozycję rodziny z zarządzaniem większym obszarem. Przy tak starej wieży kuszące jest wskazanie znanego średniowiecznego budowniczego. Przypisanie jej Richardowi Cementariusowi pozostaje jednak sugestią, a nie ustaleniem opartym na zachowanym kontrakcie budowlanym. Nie trzeba znać potwierdzonej tożsamości architekta, aby dostrzec ambicję tej rezydencji.

Duża rozbudowa w 1619 roku przyniosła skrzydło mieszkalne związane z dziewiątym lairdem. Większe okna i obszerniejsze pomieszczenia umożliwiały inny sposób życia obok starszej wieży. Kolejne zmiany około 1800 roku objęły wejście oraz okna. Dziewiętnastowieczne prace przekształciły dziedziniec i komunikację. HES wiąże przebudowę z 1875 roku z Davidem Bryce’em i jego bratankiem lub siostrzeńcem Johnem Bryce’em. Te warstwy wyjaśniają, dlaczego nie można traktować zamku jako jednego nietkniętego średniowiecznego planu.

Szczególnie czytelnym przykładem adaptacji jest biblioteka. Urządzona około lat czterdziestych XIX wieku w dolnej sali starej wieży wprowadziła nową funkcję do znacznie starszej przestrzeni. Warto widzieć w niej dowód dalszego użytkowania, a nie średniowieczny pokój wyposażony dokładnie tak jak przed stuleciami. Książki i kamień należą do różnych rozdziałów, które obecnie współistnieją w jednej budowli.

Ciągłość rodzinna nie oznaczała nieprzerwanego dobrobytu. Historia krajobrazu opracowana przez HES odnotowuje zniszczenia dokonane przez oddziały hrabiego Argyll podczas siedemnastowiecznych konfliktów oraz późniejsze trudności związane z poparciem Stuartów. Wspomina też ożywienie prac ogrodowych pod koniec XVIII wieku. Dzisiejsze otoczenie jest wynikiem kolejnych zmian. Ogrodu różanego nie należy zatem przedstawiać jako zachowanego średniowiecznego lasu królewskiego ani niezmienionego założenia z siedemnastego stulecia.

Opublikowane daty przejęcia majątku nie są całkowicie zgodne. National Trust wskazuje 1975 rok, natomiast opis krajobrazowy HES podaje 1976 jako moment wejścia w życie wcześniejszego porozumienia. Oba umieszczają zmianę w połowie lat siedemdziesiątych. Drum znajduje się dziś pod opieką Trustu i ma wpis kategorii A, a krajobraz ogrodowy objęto osobną ochroną. Wartość miejsca wynika z relacji między starą wieżą, zmieniającym się rodzinnym domem i otoczeniem, które również nadal się rozwijało. Przed zwiedzaniem wnętrz sprawdź bieżące zasady dostępu.