Zamek Edzell

Około 1358 roku majątek trafił do Lindsayów przez małżeństwo Catherine Stirling z Sir Alexandrem Lindsayem. Dzisiejsza wieża bywa nazywana Stirling Tower, lecz według HES ta nazwa może błędnie sugerować jej budowniczych. Zachowane mury należą do późniejszej rezydencji Lindsayów. Sklepione dolne pomieszczenia, schody i pokoje wyżej tworzyły okazałą siedzibę jeszcze przed rozbudową kolejnych skrzydeł otaczających dziedziniec.

Trzeba starannie rozróżniać kolejnych Davidów Lindsayów. David, dziewiąty hrabia Crawford, prawdopodobnie dobudował zachodnie skrzydło około 1553 roku. Jego syn, Sir David Lindsay, odziedziczył majątek w 1558 roku i później przyjął sędziowski tytuł lorda Edzell. Ten sam Sir David rozwijał późniejszą rezydencję oraz ufundował słynny ogród w 1604 roku. Ogrodu nie stworzył więc kolejny syn po zakończeniu prac budowlanych prowadzonych przez innego lorda Edzell.

Maria Stuart nocowała tutaj 23 i 24 sierpnia 1562 roku podczas podróży na północ. Dnia 25 sierpnia odbyło się posiedzenie jej Tajnej Rady. Zamek odwiedzał także Jakub VI. Powiązania królewskie opisuje historyczna ocena HES, ale nie powinny przesłaniać codziennego życia arystokratycznego domu. Kolejne kuchnie, sale, prywatne pokoje oraz niedokończone skrzydło mieszkalne pokazują zarówno ambicje gospodarzy, jak i praktyczną organizację ich otoczenia.

Mury ogrodu zdobią cykle płaskorzeźb przedstawiających bóstwa planetarne, sztuki wyzwolone i cnoty. Motywy heraldyczne łączą zainteresowania intelektualne właścicieli z historią ich rodu. Pawilon letni i łaźnia pokazują, jak ogród służył odpoczynkowi oraz przyjmowaniu gości. Część dekoracji wzorowano na rycinach z kontynentalnej Europy. Renesansowe przedstawienia odzwierciedlają zainteresowania kulturalne gospodarzy, a spacer po ogrodzie pozwala poznawać ich symbolikę.

Sir David zmarł w 1610 roku, pozostawiając niedokończone przedsięwzięcia i znaczne długi. W 1651 roku wojska Cromwella krótko zajmowały zamek. Problemy finansowe zmusiły ostatniego lairda Lindsayów do sprzedaży hrabiemu Panmure w 1715 roku. Później doszło do konfiskaty związanej z jakobicką działalnością nabywcy. Dalszy demontaż pod zarządem York Buildings Company zakończył się ogołoceniem domu w 1764 roku. Zamek niszczał stopniowo; nie zniszczyła go jedna wielka bitwa.

Państwową opieką objęto ogród w 1932 roku, a zamek w 1935 roku. Rozpoznawalny układ nasadzeń wykonano w 1936 roku. Renesansowe ściany nie oznaczają, że każdy żywopłot i każda rabata są pierwotne. Edzell jest zabytkiem typu scheduled monument. Ograniczone wcześniejsze wykopaliska pozostawiają pytania o okoliczną osadę oraz niedokończone budynki. Atrakcyjnej rekonstrukcji nie należy traktować jako w pełni potwierdzonego planu archeologicznego.

Porównaj starą wieżę z uporządkowanymi panelami ogrodu. Ten kontrast mówi więcej niż szybkie zdjęcie. Przed podróżą sprawdź aktualne komunikaty HES, ponieważ prace konserwatorskie mogą ograniczać wejście. Opis historyczny nie gwarantuje dostępności wszystkich pomieszczeń i ścieżek.